Als ik kijk en luister naar hardcore muziek op festivals en thuis achter mijn laptop, zie ik steeds weer religieuze en spirituele thema’s terugkomen. Luisterend naar Sefa’s ‘Walking in the Air‘ word ik geraakt door extatische en heroïsche melodieën. Nummers die ik hoor gaan over God, over verlossing of over een verder ontwikkelde mens met een hoger bewustzijn. Het zijn thema’s die ik ken uit de spirituele en religieuze tradities maar die ik niet verwachtte terug te zien in hardcore. Je ziet het zelfs al in de titels. Neem bijvoorbeeld My Religion van dj Prophet. Andere voorbeelden zijn ‘Power of Mantra’[1], ‘Let there be light’[2] en ‘Who am I’[3]. De eerste verwijst naar de Oosterse traditie van het zingen van een mantra, waarbij het constant geconcentreerd blijven op een stukje tekst of muziek je in een hogere en helderdere staat van bewustzijn brengt. De tweede, Let there be light, is één van de belangrijkste uitspraken van God in het verhaal van Genesis (het verhaal uit de Joods Christelijke traditie over de oorsprong van de wereld). In dat verhaal zweeft de geest van God over de oerchaos. Het eerste wat hij zegt is: laat er licht zijn (Let there be light). De laatste, Who am I, gaat heel duidelijk over de vraag naar de eigen identiteit. Het eigen ik, wordt neergezet als slechts het construct van een droom:
In the midst of vast inner space, using nothing but the vapor of thoughts, you created a structure of apparent solidity to rest upon. Who are you that is lost and trying to build a concept of yourself in order to be found? This question represents the essence of spirituality,
Who am I?
(Luister hier ook naar het gesproken stukje met muziek)
Naast dit soort tekstuele verwijzingen naar religieuze thema’s is er ook in de opbouw van de muziek een spirituele ondertoon te herkennen. In alle elektronische dans muziek zijn opzwepende en vaak repetitieve beats te horen die de luisteraar in een trans proberen te krijgen. Bij het hardcore genre (Hardstyle, Hardcore, Frenchcore e.d.) gaat het naast hardere beats ook om de snelheid in beats per minuut. Frenchcore bijvoorbeeld, ligt rond de 200-220 bpm.[4] Dit constante gedreun doet gelijk denken aan de eeuwenoude techniek van de sjamenen, die trommels gebruiken om mensen in trans te krijgen. Door de trommelen rond de 200 beats per minuut zorgen ze ervoor dat mensen in een andere staat van bewustzijn komen.[5]
Als laatste is het relevant dat dit soort elektronische muziek vooral op feesten en festivals wordt afgespeeld. Het festival is een eeuwenoud fenomeen wat sinds jaar en dag gebruikt wordt om de religieuze dimensies centraal te stellen en ceremonies en rituelen uit te voeren. De religiewetenschapper Mircea Eliade beschrijft het festival als een onderbreking van de normale tijd door de zogeheten heilige tijd. Deze heilige tijd brengt ons terug naar de oeroude mythische werkelijkheid, waar we ons weer deel weten van een groter geheel. Door middel van de trans en de dans komen we weer terug in een ervaring van verbondenheid met iets meer. We ervaren weer dat de kosmos als geheel een levend en heilig wezen is waar wij deel van zijn. We voelen dat ons leven deel is van dat betekenisvolle geheel. We voelen ons gedragen en deel van een web van leven.
Naast Bronkracht rond ik aankomend jaar mijn Master Humanistiek af. Na 9 jaar studeren mag ik eindelijk me vol gaan richten op het uitdragen van mijn bezieling. Het plan is mijn masterscriptie te schrijven over religieuze en spirituele elementen uit het hardcore genre. Ik geloof dat het belangrijk is om deze dimensie uit te lichten omdat zij richtinggevend kan zijn in waar we heen willen in de toekomst. Ze brengt ons in verbinding met ons grootste zelf. Door te weten dat dit mogelijk is, kunnen we in andere delen van ons leven dit als leidraad nemen: een staat van verbondenheid en eenheid.
[1] Billx & Dr. Peacock – Power of Mantra
[2] Let there be light – Audiotricz
[3] Billx & Dr. Peacock – Who Am I
[4] Voor een voorbeeld van 200 beats per minuut, klik op https://www.youtube.com/watch?v=xYAg7pWfzEg
Hoe sta je er tegenover dat Christelijke mensen die Jezus volgen, naar deze muziek luisteren. Zou je aanraden dat niet meer te doen, aangezien dit in strijd staat met wat God van ons verlangt?
Ik zit in een fase waarin twijfel hoe verder. Ik wil Jezus ongetwijfeld op NR1 hebben, maar ik ben zo gek op de hardstyle en specifiek rawstyle muziek.
Ik zou het erg lastig vinden dit te laten gaan, omdat dit zeker soms mijn aderlating is. Echter ben ik me er wel van bewust dat er soms hele demonische en duistere dingen gebeuren.
De titels van de artiesten gaan vaak over anger, violation, darkness, blood etc. Eigenlijk alles van de duivel.
Ik zou graag je mening willen horen over hoe je denkt over mijn gedachten.
Wat een mooie vraag. Mij lijkt het niet direct een probleem. Ik ga er van uit dat God eenheid is en liefde en dat wij dat in wezen ook zijn. Dat betekent de omarming van het duistere of de schaduwzijdes in ons. Dat betekent volgens mij iets anders dan het vereren van die duisternis, wat je inderdaad bijna terugziet op sommige podia; ik zag ooit een dj met een duivelskop. Volgens mij is het prima om deze energie te erkennen en de ruimte te geven in een context als deze, waar het eigenlijk geen schade doet. Het is namelijk ook krachtige levensenergie die bij jou als mens hoort. Het verwerpen daarvan lijkt me ook niet de juiste weg. God is immers alles omvattend, dus dan zou dit ook een plek moeten hebben. Maar wat je vervolgens doet met al die energie, dat is denk ik de vraag. Wordt je kil en afstandelijk tegenover je medemens? Wordt je haatdragend, beperkt in je perceptie? Of kun je je uitleven waardoor je beter je ding kunt doen? Kun je meer liefde ervaren doordat je ook de duisternis omarmt? Volgens mij mag je mild en liefdevol kijken naar jezelf, zonder iets goed te praten wat niet klopt voor je. We zijn allemaal niet perfect. Wie zonder zonde is, werpen de eerste steen. Of hier wellicht: wie zonder zonde is, verwerpen de eerste ‘hak’.